Poema perdedor

Coma un poeta dende os meus ollos egocéntricos,

que se ve musa dende os teus nun poema alleo.

Debuxarme con verbas para describirme máis preto de ti,

a base de versos que penetran escachando as miñas perspectivas.

Coma se quixeses introducirme sorrisos a esgalla

simulando un concerto aberto,

un acústico por dentro do corazón,

e un de rock and roll nas túas saias.

Simulando un simulacro de sismicidade afirmativa.

Si.

Ti es a que quería.

Se ás veces unha canción nos lembra as persoas

ti es a miña banda sonora

Comezo a ter morriña dos bos días

nos que eras ti quen mos daba.

Corrixo

comezo a ter morriña dos bos días

nos que era eu quen mos daba

Quero marchar en avión, tren, coche, imaxinación

a encher o peito de paz interior

co fogar pendurando nas costas,

sen darlla.

Pero parece que as aspiracións xogan ás agachadas

ou son eu a que  non se atopa

e elas as que están contando

esperando a que comece a buscalas

Quizais sexa que non me inspiren confianza

Quizais é que non inspiro con suficiente forza

Quizais é que hai tempo que vivo afogada.

Ás veces síntome covarde

por ser tan valente e condicionarme a vida enteira

e éncheme o medo

si, mira, xusto aí

velo?

Os únicos que se manteñen uniformes

son os meus contrastes interiores

os únicos que se manteñen constantes

son os reproches

Sempre decido quedarme nos recunchos máis escuros

coma se a miña cabeza fose ceo aberto

coas estrelas máis fugaces do universo

ou quixera apagarse

pero eu sei que estou feita de constelacións

dunha maior complexidade.

Se foses capaz de velas tras as miñas atmosferas

Poderías fuxir do aturullo da cidade

e acompañarme a descifralas?

Quizais é esta dobre pel que me cobre

de petróleo

pegañenta, afumante e que aprisiona

a que volve os meusollos opacos

a que paraliza os meus actos

máis forte có medo,

máis imprevisible cós pensamentos

máis fulminante có berro.

Mastúrbome a cabeza coa erótica dos pensamentos idealistas

Vivo nunsoño

que me esperta polas noites

Quixera levarte a miña illa particular

para que deixase de ser deserta

para que a encheses coa túa soa presenza

Coma se no planeta se establecese

un novo eixe sobre o que xirar

e se atopase xusto

no lunar do teu peito

Para que dunha vez a miña gravitación fora a mesma

que a do resto

Porque me quedei cravada

sosténdome no aire

orbitando ao redor do teu perfume

na intersección dos teus dedos e o meu xeonllo

Quixera que viñeras

dunha vez por todas

Ven

por favor

Ven

Por favor

axúdame

que eu non son

non son capaz

de seguir adiante

Ven

por favor

Ven

por favor

apértame

que eu non son

non son capaz

de quererme

Ven

por favor

Que eu non son

non son capaz

de atreverme

Ven

Leva o teu corpo á terra á miña beira

esperando a que escampen

as bombas da miña cabeza.

Quero coller todas as forzas e as ganas e plantárllelas na cara

a todos os que non cren en min

co espello coma primeria vítima

perdoándome despois

e bicándome na fronte coma se foses ti

Son unha cámara hermeticamente pechada

que se aturulla

cada vez que lle prestas unha bocanada

de aire

Es o osíxeno que substitúe

o que me consome o meu reloxo

Quero perseguir os meus medos

empezando unha revolución

onde rematan os meus principios

e ondecomeza a encherse o baleiro

diso que me fai sentir plena.